Budzistowo:

Już w IX wieku powstał tu ufortyfikowany gród, z czytelnymi do dziś zarysami wałów; kościół pw. Św.Jana, wymieniany po raz pierwszy w źródłach już w 1222 roku; ufundowany dla zakonu benedyktynów przez księżnę Mirosławę, córkę Mieszka III Starego i żonę Bogusława II, Kościół stanowi jeden z najstarszych zabytków tej klasy w województwie; dwa pałace z przełomu XIX i XX wieku; folwark junkierski o cechach klasycystycznych i eklektyczny dworek myśliwski.Okolice Budzistowa stanowią dziś obiekt zainteresowań archeologów, którzy chcą dokładnie wydatować powstanie kołobrzeskiego grodu. I choć władcy Kołobrzegu z XIII wieku starali się zatrzeć wszystkie ślady słowiańskiej świetności, prace  specjalistówdoprowadziły do szeregu odkryć. Teren Starego Kołobrzegu wciąż jednak pilnie strzeże swych tajemnic. Na odkrywców czekaja m.in. pozostałości kilku kościołów: katedra biskupa Reinberna, kościół św. Ottona, kaplicy św. Piotra czy klasztoru Benedyktynek. Pamiątka po dawnych czasach pozostał kościółek św. Jana Chrzciciela, wymieniany w kronikach już w roku 1222. Wzniesiony jest z czerwonej cegły, z dobudowaną trójboczną absydą oraz drewnianą wieżyczką. W Budzistowie warto zobaczyć również dwa ocalałe dworki z przełomu wieków - XIX i XX. Jeden z nich nad drzwiami ma herb przedstawiający trzy chaty. Należał on do ostatniego junkra - obszarnika, który urządził w nim pałacyk myśliwski. W Budzistowie znajduje się stadniana koni ze szkółką jeździecką. Dawne czasy wspomina Zajazd Kasztelański, słynący z siedzeń rzeźbionych w barany. Budzistowo aspiruje do miana zaplecza turystycznego Kołobrzegu. Powstają tu domy jednorodzinne i małe pensjonaty, a ich właściciele z chęcią przyjmują turystów szukających schronienia z dala od miejskiego gwaru.

kościółek św. Jana Chrzciciela

Sarbia:

Nazwa miejscowości – Zirbe, pojawiła się już w dokumencie księcia Warcisława III pochodzącego z połowy XIII wieku, którą książe ofiarował zakonnikom z Białoboków  k. Trzebiatowa. W 1329 r. pojawiła się nazwa „Zerben” i do końca II wojny światowej, wieś tak się nazywała, dopiero po wojnie ustalono współczesną nazwę. Wieś do dnia dzisiejszego zachowała układ owalnicy, która uległa nieznacznemu zniekształceniu. We wsi do dziś zachowały się zagrody ryglowe (pruski mur), podwórza mają kształt prostokąta, jak zalecały to przepisy króla pruskiego. W 1887 r.  prawie cała wieś spłonęła – spaliło się ok. 75% zabudowy. Budynki, które wzniesiono po pożarze, naruszały średniowieczny układ planistyczny wsi. Po reformacji w 1534 r. wieś została włączona do dóbr książęcych. Po pokoju westfalskim, zawartym w 1648 r., Sarbia znalazła się w granicach państwa brandenburskiego, a później pruskiego i niemieckiego. Od 1816 do 1957 roku wieś położona była w powiecie Gryfickim. Liczba mieszkańców wsi w 1939 r. wynosiła 437, obecnie mieszka tutaj 340 osób. Sarbia posiada wartościowe zabytki min. kościół, budynki plebanii z końca XIX, kaplice neogotycką z 1900 roku oraz dawny młyn.	Sarbia z lotu ptaka - zdjęcie z okresu przed II wojny światowej
Kościół pw. św. Jana Chrzciciela w Sarbii       Kościół  w  Sarbii  liczy 700  lat. Świątynię zafundował rycerz  Stabberin  w    1310 r.  Początkowo była drewniana, lecz 40 lat  później  powstała  na  jej  miejscu murowana i w takim  stanie  dotrwała   współczesności.   Katolicyzm,   który zapoczątkował       w    1000     roku      biskup    Reinberg, został  "usunięty"  sejmikiem  w 1534   roku    w    pobliskim Trzebiatowie.  Odtąd  przez   kolejne 5  wieków  zabytkowa plebania    w     Sarbii      była        zamieszkiwana        przez pastorów   i        ich     rodziny.     Zachowane     dokumenty sięgają   nawet   i  1701 roku.      W   kruchcie   pod   wieżą można    obejrzeć    Chrzcielnicę     gotycką   z  XIVw.  Jest zapewne    wytworem  kamieniarzy  gotlandzkich, którzy  po wiek    XIV  zaopatrywali    pobrzeże   bałtyckie   w    dzieła kamieniarskie,  kute   w   miękkim     porowatym    wapieniu muszlowym.  Dzwon z 1921 roku. W prezbiterium zabytek z drugiej  połowy XV w. późnogotycki,  drewniany,  pokryty  polichro-mią   Krucyfiks   wraz    z    figurami  Matki    Bożej    i  św. Jana tworzy tzw. grupę  Ukrzyżowania.   Ciekawostką   jest przedmiot     trzymany    przez    Św. Jana   w   lewej    ręce. Najprawdopodobniej    jest     to...  butelka   wina.     Jeśli zauważymy  postać Marii w zielonych pantofelkach, to figurę św. Jana ujrzymy  na boso. Całość   zaprojektowana   przez nieznanego rzeźbiarza.  Atrakcją  jest także dzwonnica z dzwonem   z 1921  roku.	Kościół pw. św. Jana Chrzciciela w Sarbii
MŁYN WODNY Z 1895 r. Nurt rzeki Dębosznicy, od średniowiecza wykorzystywany był do celów przemysłowych. Obecny młyn wybudowano w 1895 r. z czerwonej cegły. Fundamenty budynku posadowiono po obu stronach rzeki. Budynek młynu oprócz części przemysłowej, posiadał również mieszkanie dla młynarza i jego rodziny. Młyn czynny był do 1980 roku.                                                              W latach 70-tych stara turbina, napędzana płynącą pod budynkiem wodą wprawiającą w ruch młyńskie koło, została zastąpiona silnikiem elektrycznym. Wtedy też zmieniono na krótkim odcinku naturalne koryto rzeki Dębosznicy. Młyn stanowi ciekawy zabytek kultury przemysłowej.	Młyn wodny z 1895r.

Karcino:

Wieś średniowieczna, siedziba rodowa Wachholtzów. W 1467 r. Jobst Wachholtz dokonał zmiany Karcina na wsie opackie z Białoboków co potwierdził Eryk II. Jako własność kościelna po reformacji stała się wsią książęcą należącą do domeny w   Trzebiatowie. W 1628 r. określona jest jako własność księcia i siedziba parafii pod nazwą Langenhagen. Nazwa pochodzenia niemieckiego, składała się z dwóch członów lang – długi i Hag – zagajnik, żywopłot. Ta nazwa utrzymała się do 1945 r., a po wojnie Polacy nazwali miejscowość Jeziorno ze względu na bliskość jeziora i ostatecznie zmieniono na Karcino. Ze względu na długość posiadała odrębne nazwy: - dla części zachodniej „Langesende” z młynem, karczmą, szkołą i nielicznymi gospodarstwami chłopskimi, - środkowej „Mittelhagen”, w której był folwark, sklep oraz gospoda - wschodniej z kościołem „Kirchhagen” z kościołem.  Kościół p.w. Podwyższenia Krzyża Świętego Kościół z 1869 r., w stylu neogotyckim murowany, otoczony zabytkowym murem z XIX w. i cmentarz przykościelny. Wokół kościoła rosną lipy drobnolistne oraz dąb szypułkowy uznanych za pomniki przyrody.	Kościół p.w. Podwyższenia Krzyża Świętego
Szkoła w Karcinie Budynek szkoły został wybudowany w 1932 r. Po II wojnie światowej do Karcino przybywają Polacy z rodzinami wśród, których były dzieci. Zaistniała potrzeba otworzenia szkoły we wsi, lecz budynek szkoły był zniszczony wewnątrz, bez ogrzewania. Jednak w listopadzie 1945 r. powstaje 4 - klasowa szkoła licząca 17 uczniów. Wraz ze wzrostem liczby mieszkańców przybywa, także dzieci. Kolejne reformy oświaty spowodowały, że w 1992 r. zostaje podniesiony stopień organizacyjny do klasy VIII, a do szkoły uczęszczają uczniowie z Karcina, Głowaczewa i Nowogardku. W 1999 r. nastąpiła likwidacja Szkoły Podstawowej w Karcinie, spowodowana spadkiem liczby dzieci,	Szkoła w Karcinie

Głowaczewo:

Zabytkowy cmentarz wojenny ewangelicki z 1914-1818r. z 43 dębami szypułkowymi o obwodzie 237-252cm.

Drzonowo:

Park z II połowy XIX wieku, zabytkowy budynek inwentarski i gołębnik

Błotnica:

Czerwony, parterowy budynek poniemieckiej szkoły; Park Pamięci

Nowogardek:

Dom mieszkalny z II poł. XIX wieku;